Nasıl geçti o güzelim yıllarım!

Ayla Aytuna Congar / Yerel Gündem

Yazar / Sosyolog

Aşağıdaki yazıyı bir Facebook arkadaşım paylaşmış. Kendi hissettiklerimi, düşündüklerimi yazmadan önce çok beğendiğim bu yazıyı içimden dizlerle paylaşmak geldi. 

Güzel bir özet. 
Bir yaşamın özeti.

Şarkının sözleri:

Bâzen gözyaşı oldu, bâzen içli bir şarkı
Her ânını eksiksiz, dün gibi hatırlarım
Dudaklaımda tuzu, içimde durur aşkı

Hani o saçlarına taç yaptığım çiçekler
Hani o güzel gözlü ceylânların pınarı
Hani kuşlar, ağaçlar, binbir renkli çiçekler?
Nasıl yakalamıştım saçlarından bahârı?

Ben hâlâ o günleri anarsam yaşıyorum
Sanki mutluluğumuz geri gelecek gibi
Hâlâ güzelliğini kalbimde taşıyorum
Dalından koparılmış beyaz bir çiçek gibi

——————————-
50 YAŞ ÜZERİNE MUHTEŞEM BİR YAZI

Sevginin tüm yaşamın anlamı olduğunu, 
insanı üzmenin günahla eşdeğer olduğunu, yaşamın çok değerli olduğunu anlaşıldığı yaş.

İlk yirmi yılı hiç bir şey anlamadan aileye topluma kendini kanıtlamakla,
İkinci yirmi yılı iş güç çoluk çocuk aile içi çatışmalarını idare etmekle,

On yılı ise artık olgunlaşmak ve sevginin; salt sevginin değerli olduğunu anlamakla geçer.

Elli yaşındaki insan artık önünde tüm gücüyle yararlı olabileceği en çok on beş ya da yirmi yılı olduğunu çok iyi bilir.
Ve arkasını dönüp baktığında geçen elli yılın hızından ödü kopar
.
Önünde kalan yirmi yılında bu hızla geçeceğini çok iyi bildiğinden sevginin önemini anlar.

Mutlu olmanın, mutluluk vermenin yaşamın gerçek yüzü olduğunu; gerisinin hikaye olduğunun farkına varır. Ve yaşamında sevgiden başkasına yer vermez.

Kısacası elli yaş ve elli yaş üstü olmak; mutluluğa açılan kapının keşfedilmesidir.

Mutluluk yaşadığın hayat tarzında değil ,
hayata bakış açındadır...

———————-

Bu muhteşem yazıyı bir de ben yorumlayayım.

Nasıl geçti o güzelim yıllarım. 

İlk anımsadığım evimiz: Muğla. Pürtüklü gri renk sıvalı ikiz villa. İki katlı, büyük bir ev. Sahibi Kuloğlu soyadlı bir kasap. Belinde kuşağı, altın köstekli saati ve yine altın dişleri , sakallı ve orta yaşlı suratsız bir adam.
İkizi olan evde bir Binbaşı oturuyor, karısı İffet.  Ortanca kardeşim, 3 yaşında ve İffet’e aşık ve onu Binbaşıdan kıskanırdı. Çok tatlı bir kadındı, ben de onu çok severdim. 

Bir gün kardeşim:—“Minmaşi İffet benim” diyerek Binbaşıya bir taş attı. Adamcağızın başı yarıldı. Çok olgun bir adammış, çocuk kanı görürse fena olur diye içeri kaçmıştı. 
Allah rahmet eylesin.
Bu arada hamile olan anneme yardımcı olmak için kocasını yeni kaybeden teyzem bizim eve yerleşmişti. Bir akşam vakti teyzem beni aldı, sandık odasına götürdü ve “buradan çıkmazsan sana bir sürprizim var” 

Odadaki somyaya uzandım ve beklemeye başladım.

Bir süre sonra kapı açıldı ve teyzem kucağında bir bebekle odaya girdi. 
Sürpriz küçük oğlan kardeşimmiş.
Kardeşlerimi hiç kıskanmadım, hiç kavga etmedik.
Sevgi doluyduk. 

Ben sevginin, ailenin ne demek olduğunu o evde anladım. 

Doğumdan sonra teyzem kardeşine baktı, annem de görevine başladı, öğretmendi.
5 yaşında annemin öğrencisi olarak İlkokula başladım. 
9 yaşındayken annem hastalandı. Sınıfımız öğretmensiz kaldı ve iki öğretmen Tayyibe ve Muzaffer arasıra bizim sınıfa gelmeye başladılar. Bana çok eziyet ettiler bu günkü deyişiyle zorbalık. Küçük kalbim çok üzüldü. Kimselere şikayet etmedim, içime attım.

Ben kötülüğün ne olduğunu 9 yaşında öğrendim. 

Herkesi sevemeyeceğimi ve de herkesin de beni sevemeyeceğini yine 9 yaşımda öğrendim.

Yani diyeceğim: Ben sevgiyi, iyiliği ve kötülüğü 9 yaşında öğrenmiştim.
Y bu ani bu mevhumları öğrenmek için her zaman 10 yıllar gerekmiyor.
Yani hayat şartları ve hayatımızı kesiştiği bazı kişiler ve olaylar da bunu sağlıyor.

—————————

Manisa.
1950 yılı. Demokrat Partinin iktidar olduğu yıl. İlk işi tarım ödeneklerini kesmek olmuş ve Muğla Ziraat Müdürlüğü Menteşe yöresindeki Zeytin aşılama işini durdurmak zorunda kalmıştı. Bu işin başında olan babamın Telgrafla Ziraat Vekâletine gönderdiği protesto dilekçesi sonucunca cezalandırılıp vekâlet emrine alınarak Manisa’ya alt görevle tayini çıktı. 10. Yaşım bu üzücü olayla başladı.
Hele Adnan Menderes’in Manisa’da bir Cumhuriyet Bayramı töreninde babama  uzaktan “bekle bak, başına daha ne çoraplar öreceğim” anlamında parmak sallamasını hiç unutmadım. 
Yıllar sonra babama Edirne’den Millet vekiliği teklifi geldi, kabul etmedi. 

Küçük yaşta yaşadığım bu olumsuz olaylar ruhumu üzdü.
Ben politikanın bana göre olmadığını 10-11 yaşımda öğrendim.

Yani yine tekrarlıyorum, bazı mevhumları öğrenmek için uzun yıllar gerekmiyor.
Yani birçok şeyi kısa deyimlerle bile öğreniyorsunuz

Nasıl GEÇMİŞ habersiz o güzelim yıllarım.
Bazen gözyaşı oldu bazen içli bir şarkı.
Hala dün gibi hatırlıyorum.

DÜN gibi.

Ayla Aytuna Congar 

YerelGundem.com